Już o jednej kuli

Wczoraj drugi trening, szczególnie ciężkie początkowo były ćwiczenia na wyginanie i prostowanie nogi, myślałem, że mi rozerwie stawy. Zgodnie ze słowami trenera był to efekt pracy dnia poprzedniego, przy trzeciej serii ból puścił i osiągnałem dużo większy kąt zginania nogi. Zaczynam już chodzić o jednej kuli. Wstaje już bez podpórki. Teraz trzy dni przerwy, w domu tylko ćwiczenia rozciągające.

Początek rehabilitacji, czyli wieli pozytywny kop w tyłek

Pierwszy dzień rehabilitacji. Szedłem jak na ścięcie, już mi się wszystkiego odechciało, parę minut w dobrych rękach i od razu widać efekty. Mam ochotę ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć, nawet więcej niż można. Największym błędem było trzymanie przez 10 dni nogi w szynie zaordynowanej przez państwową służbę zdrowia, a najlepszą decyzją, że zdjąłem ją 5 dni wcześniej przed terminem w prywatnym gabinecie.

Dziś spotkałem sporo ludzi po podobnych urazach i operacjach, co dodatkowo dało pozytywną energię, że można wyjść na prostą.

Przez najbliższe tygodnie ćwiczenia na odbudowanie mięśnia czworogłowego uda, którego obwód zmniejsza się już po pierwszej dobie od włożenia nogi w szynę o 1 cm. Dziś udało się pokonać lęk przed stawaniem na chorej nodze, samodzielnie wstać z podłogi bez podparcia kuli oraz przełamałem lęk przed wchodzeniem po schodach, stopniach itd. Najchętniej pomachałbym sobie w domu drugą nogą, niestety nie mogę, chodzi o to, by obie miały możliwie zbliżoną siłę, co wpływa na prawidłowe chodzenie i dalszą rehabilitacje.

Na rehabilitacji głównym tematem rozmów byl rower, zarówno to, że się wcześniej jeździło jak i zamierza się jeździć wg. słów trenera przyspiesza regeneracje.

Początek walki ....

Wczoraj postanowiłem nie czekać na wizytę u państwowego ortopedy i zdjęto mi szynę. Wyobrażałem sobie, że po zdjęciu gipsu odzyskam sprawność w nogach i co najwyżej będę odczuwał ból. Jest odwrotnie nic mnie boli, za to po pierwsze: muszę się nauczyć wyprostować chorą nogę, odbudować mięśnie i nauczyć się prawidłowo chodzić - najpierw o kulach. Po wczorajszym zejściu i wejściu na schodach mięśnie były tak przemęczone, że nie mogłem ruszyć nogą. Jeszcze większym wyzwaniem było zrobienie pierwszego kroku do przodu, wyzwanie jak wejście na drabinę nad Kozią Przełęczą w Tatrach przez osobę z lękiem wysokości:

<object width="425" height="350"><embed src="http://www.youtube.com/v/GuJ546wQfI8" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object>

Wczoraj wieczorem miałem odczucie, że najlepiej byłoby doczołgać się do jakiegoś okna – byle wysoko i pofrunąć w dół.

Można już postawić prawidłową diagnozę, uszkodzone są więzadła krzyżowe przednie. Teraz cel odzyskanie siły w mięśniach i prawidłowy chód, by doczłapać się na rehabilitacje. Dalej po 3-4 tygodniach diagnoza odnośnie operacji w zależności od tego jaka będzie ruchomość w stawie.




Jedno teraz sobie obiecałem, jeżeli dojdę do sprawności, nie będę rezygnować z czegokolwiek, bo to niebezpieczne np. jazdy rowerem po drodze krajowej czy pójścia potencjalnie niebezpiecznym szlakiem górskim. Już wiele razy przekonałem się, że jak jest człowiekowi pisane to spadnie mu cegła w drewnianym kościele, choć pierwszy raz w tak mocny sposób na sobie.

Teraz ważną kwestią będzie wybranie ośrodka rehabilitacji, jak ktoś jest zorientowany w temacie proszę o wiadomość.

"skręcenie i naderwanie w obrębie (strzałkowego) i piszczelowego wiązadła". - przerwa w jeżdzeniu z nierowerowego powodu.

Narazie 14 dni w gipsie, potem jak będę miał mniej szczęścia operacja łękotki.

Wpis dedykuje tym, którzy przesrzegają przed jazdą zimą na rowerze, bo to
niebezpieczne,
oraz by nie chodzić po górach, nie jeździć po jezdni i takie tam.

Przyczyna wypadku: byłem na wybiegu z psem do którego przyłączył się kompan, celem zabawy. Gdy stałem tyłem, rozpędzony bydlak, walnął mnie w tył nogi, tak, że wyleciałem w powietrze i upadłem na dupę. Śnieg więc był tu pomocny, bo zamortyzował wypadek, a mróz zmniejszył ból.

Ból mam gdzieś, najbardziej mnie martwi przewa w jeżdzeniu, mam nadzieje, że nie będzie za długa.

W swoim życiu naprawdę sporo bywałem w sytuacjach niebezpiecznych, chodziło się po lodzie i w zimie bo górach nie tylko polskich, jeździło się , po niebzpiecznych drogach i nigdy nie miałem złamania ani zwichnięcia, a dziś stanąłem na bezpiecznym polu i to wystarczyło by odjechać karetką.

Loecknitz po zmroku - uwaga na lód na niemieckich ścieżkach rowerowych.

Być może ostrzeżenie na wyrost, bo ze ścieżki rowerowej próbowałem skorzystać tylko raz. W drodze powrotnej na Lubieszyn zjechałem na ścieżkę na wysokości parkingu. Na chwilę stanąłem i okazało, że jestem na gładziutkim niewidocznym lodzie. Wróciłem na jezdnie i w Bismarck nie próbowałem nawet zjeżdzać na ścieżkę. Ścieżki nie są czyszczone do zera, zostały resztki śniegu, wczoraj mieliśmy niewielką odwilż, dziś znów mróz. Jeżeli do tego dodamy gładziutki asfalt, wnioski nasuwają się same.

Tanowo+miasto

po paczkę wyjazd 2 w nocy powrót 6 rano - w śniegu, czyli do trzech razy sztuka

Historia opisana w dwóch poprzednich relacjach. Wczoraj rano dostałem wiadomość, że automat jest nieczynny i powiadomią mnie jak zostanie naprawiony. 0 16:00 dostałem wiadomość, że wszystko jest naprawione. Zrobiłem więc nocną rundę, by mieć wolny dzień. Jazda ektremalna, w śneżycy, po niemieckiej stronie napadało kilka cm śniegu. W pierwszą stronę jazda drogą główną. Powrót przez Buk. Po polskiej stronie odśnieżone drogi - w ogóle śniegu jakby mniej, może częściowo stopniał? Z drugiej strony zamarznięta częsciowo w bidonie woda świadczy, że jakiś mróz jednak był.

Pierwsza kontrola dokumentów na granicy od czasu wejścia do strefy Schengen. Poza tym bez przygód. Relacje piszę korzystając z czasu potrzebnego na odtajanie śniegu, siedze z mopem i co rusz macham nim, celem zebrania wody. Opona oczywiście z kolcami, jak się cieszę z tego zakupu. Nawet jeżeli użyje się ją tylko kilka razy w roku to warto, jeżeli będą łagodne zimy, na dłużej starczy.

Poniżej link potwierdzający odbiór paczki o godzinie 04:01:

http://nolp.dhl.de/nextt-online-public/set_identcodes.do?lang=de&idc=059503517280

replay, czyli niemiecki burdel 2, tyle że w deszczu.

Dzisiaj drugie podejście, wynik taki sam. Alarm jak wył tak wyje. Żadnej kartki kiedy naprawią. Pojechałem więc na pocztę, spytać się co dalej, niestety nic niewiedzą. Packstation i Deutsche Post nie mają żadnej łączności, choć to ta sama firma. Spisałem więc numer do serwisu i wróciłem.

Jazda cały czas w deszczu, bez niespodzianek. Tak jak wczoraj po zmroku. Wyjazd o 16:30. W obie strony przez Lubieszyn.

Wg norweskiej prognozy pogody opady mają być praktycznie ciągłe, jutro ma zacząć deszcz ze śniegiem, po czym temperatura ma spaść poniżej zera.

Niemiecki burdel ... , czyli jazda po zmroku do Loecknitz po paczkę.

Tytuł przejaskrawiony, bo awarie są wszędzie, nawet w Niemczech, choć nie wszyscy w to wierzą.
Po godzinie 16:00 dostałem SMS-a, że w Packstation w Loecknitz czeka na mnie paczka, wyjechała ona z Neusterlitz o 10 rano, jakieś 100 km, samochód pokonał w 8 godzin, normalnie trwa to około godziny. Sama paczka była w bazie 4 dni, a przesyłka kurierska z Niemiec do Niemiec szła łącznie 5 dni, powinna być już w piątek. Dostałem SMS – postanowiłem od razu jechać, przyjeżdżam i co zastałem? W automacie wyje alarm na pół miasteczka ( współczuje okolicznym mieszkańcom), ekran dotykowy wyłączony Pocałowałem więc „klamkę” i wróciłem. Jedyny plus to dodatkowo zrobione kilometry.

Od kilku dni próbuje także załatwić sprawę w „DEUTSCHEBANKU” i też nic z powodów technicznych nie mogą mi wydrukować pewnego dokumentu.


Jakby ktoś był przez przypadek w Loecknitz prośba by zerknął czy Packstation jest czynna ( czy działa ekran i nic nie wyje”, znajduję się ona w samym centrum za tamtejszym urzędem, jak się skręca w głównej drogi do dworca , zaraz po lewej stronie, po przeciwnej stronie budek telefonicznych.


Sama jazda bez niespodzianek, w pierwszą stronę przez Buk , z powrotem główną drogą do Lubieszyna i dalej przez Dobrą do Szczecina.

Dobra - stacja benzynowa